چرا کاری که دوست ندارم انجام میدهم
در فضای اینترنت، پیگیر بعضی از دوستانم هستم و نوشتههای آنها را همیشه دنبال میکنم. پریناز (با اسم مستعار پلنگ صورتی) از قدیمیترین وبلاگ هایی است که میخوانم. در نوشتههایش به یکی از فعالیتهای همیشگی اش (که قطعا بسیار هم برای آن زحمت کشیده و قابل تقدیر فراوان است) نام جالب «بیل زدن» میگذارد. امروز دیگر کنجکاویام را نتوانستم کنترل کنم و از او پرسیدم چرا فعالیتی که (حس کردم) دوست ندارد را انجام میدهد.
ولی نتوانستم این سوال را از خودم نپرسم. بلافاصله شروع به نوشتن کامنت دیگری کردم و برایش فرستادم. آنرا اینجا هم مینویسم تا برای آینده داشته باشمش.
قبل اینکه از تو بخواهم جوابی بدهی، خودم به آن فکر میکنم. به زندگی خودم نگاهی کردم. و دیدم که من هم فعالیتی دارم (دانشگاه) که آنرا به مانند بقیه دوست ندارم.
میانگین روزانه نزدیک به ۸ ساعت پشت سیستم مینشینم و به شدت مشغول یادگیری و کار کردن رو حوزههای مورد علاقم هستم.
البته همان یک فعالیت غیر دلخواه به شدت راندمان من را پایین میارورد و خیلی دوست دارم که از تحصیل انصراف بدهم. (حتی خانوادهام را نیز در جریان گذاشتهام) اما به دلیل نیازم به امکانات جانبی دانشگاه فعلا به نفعم نیست. و فعلا فقط برای مشروط نشدن انرژی میگذارم.
سرت را درد نیاورم، خلاصه به نظرم جامعه(در خوشبینانه ترین حالت) سعی میکند هدفهایی که خودش نتوانسته به آن برسد را در تو ببیند.
اینجا چند مشکل به وجود میآید:
۱. جامعه اصلا یک پارچه نیست و هرکس علایقی دارد و درنهایت میانگین این علایق است که به ما تحمیل میشود و همانطور که خودت مهندس هستی و میدانی «به صورت میانگین، هیچ کس روی میانگین نیست!»
۲. تا چند قرن پیش، (و شاید همین اواخر) افراد میتوانستد حرفهی خاندان خود را ادامه دهند و به خوبی هم در آن موفق شوند. اما در دهه های اخیر با رشد و تغییرات بسیار سریع شرایط، تعاریف زیادی دگرگون شده. ارزشها و ارزشهای کلیدی تغییر کرده. با این شرایط این اتفاق کمتر از قبل صورت میگیرد. اما ظاهرا خیلیها هنوز تلاش دارند تصمیمهای زندگی را (حتی اگر اجباری در کار نباشد و مندرس به لباس پند و اندرز و دلسوزی) به ما تحمیل کنند. وفق یافتن با این تغییرات برای کسانی که سالهای متمادی با سرعت نسبتا کمتری تغییر یافتهاند، نیازمند عوامل زیادیست. (تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل)
متاسفانه به هر دلیلی، این فشار از اطراف بر ما هست تا انگونه تصمیم بگیریم که آنها میخواهند.
در این شرایط، برای به دست گرفتن دوبارهی زندگی، شاید یک راه آن باشد که برای عقایدی که به آن باور داریم، در برابر خواست دیگران (حتی کسانی که عاشقانه دوستشان داریم) بایستیم، برای علایق خود تلاش کنیم و بهای آنرا هم ،هرچقدر که باشد، پرداخت کنیم.


سلام منم حرفتو راجع به اتلاف وقت قبول دارم اما به نظرم تو موقعیت خیلی عالی داری و قبلا برای رسیدن به همینجا زحمت کشیدی و البته بیشترشو پشت سر گذاشتی.
به نظرم یک سال اخرو هم تموم کن حتی به همین شیوه (زمان کمتری اختصاص دادن)
اما این موقعیت عالی رو تموم کن. میتونی هر۲ کارو داشته باشی
حیفه به خدا!