زندگی به پیش
چند ساعت دیگه مامان بابام میان تهران. این بار که میبینمشون، سربلندتر از همیشهام. چرا؟ چون دارم مستقل میشم. حداقل از نظر مالی. چون نتیجههاشون داره جواب میده. چون حرص و جوشهاشون بینتیجه نمونده. نمیدونم این حرص و جوشها از کی شروع شد. از زمانی که مدرسه ابتدایی میرفتم یادمه که بود. زمانی که با وجود مشکلات مالی منو فرستادن مدرسه خصوصی تا بهتر درس بخونم. یادمه وقتی تیزهوشان قبول شدم چقدر خوشحال شدن و وقتی تو راهنمایی نمرههام افت کرده بود چقدر ناراحت بودن. سال سوم دبیرستان وقتی دیدم چقدر ناراحتن، شروع کردم دوباره درس خوندن. اینبار حتی فشاری هم برای درس خوندن روم نبود. ولی برای شاد کردنشون خوندم و وقتی نتیجه گرفتم بیشتر از اینکه برای خودم شاد باشم، برای اونا خوشحال بودم. وقتی رتبهی کنکورم اومد، خودم یه گوشه ایستاده بودم و اونا بودن که داشتن بالا پایین میپریدن از خوشحالی. منم از دیدن حال اونا شاد بودم.
طی صحبتهای زیادی، رشتهی برق رو انتخاب کردم. بابام از بچگیم، رویای دکترا و پستدکترا تو هاروارد برای من میدید. ولی وقتی اومدم دانشگاه از برق متنفر شدم. درس نمیخوندم. باز اونا بودن که بیشتر از من ناراحت بودن. این همه سال تلاش کرده بودن، حالا که پسرشون رفته دانشگاه شریف، میگه میخواد انصراف بده. یادمه چقدر اضطراب داشتن اون روزها. به همین خاطر دیگه هیچوقت حرفش رو نزدم. هرچند به سختی خودمو راضی کردم تا بهش فکر نکنم.
به هر بدبختی که بود دارم فارغالدانشگاه میشم. دارم یه جا مشغول به کار میشم. نه به عنوان یه مهندس برق، بلکه به عنوان دیتا ساینتیست. (Data Scientist). کار سختی بود که با رشتهی برق به عنوان دیتا ساینتیست کار کنم. توی ۴ سال گذشته زمان زیادی رو از دست دادم. اول که اومدم دانشگاه یکم سعی کردم با درسا کنار بیام ولی دیدم نمیشه. درس نمیخوندم. توی اینستاگرام ول بودم. نمیدونم چی شد که محمدرضا شعبانعلی رو از اونجا پیدا کردم و دنبالش کردم. (فالو نه، واقعا دنبالش کردم.) فرض کن؟ یه آدمِ ول معطل از توی اینستاگرام با محمدرضا شعبانعلی آشنا میشه! شروع کردم به خوندنِ وبلاگ برای فراموش کردن و بعدش روزنوشتهها و بعدش متمم. چقدر عوض شدم در این مدت. بعدش آشنا شدم با وحید شیرازی. دوباره دنیام عوض شد. اگه وحید نبود قطعا به حوزه دیتا علاقهمند نمیشدم. چقدر پشتیبانیم کرد. دمش گرم. باید یه کمشو جبران کنم براش. اما هنوز کاری ازم بر نمیاد. ولی یه روزی جلوی وحید هم سربلند خواهم شد.
خلاصه ۴ سالِ من به هرچیزی غیر از خوندنِ درسِ اکادمیک گذشت. اگه از اول رشتهی کامپیوتر بودم شاید الان میتونستم دیتا ساینتیست بهتری باشم. ولی مطئنم نه با محمدرضا شعبانعلی آشنا میشدم نه با وحید شیرازی. نه چیزی از خودم میفهمیدم نه از زندگی. میشدم یه شریفی عادی که مشخصهی اصلیش هدف نداشتن یا داشتنِ هدفهای چرته. از همونا که بدون فکر اپلای میکنن میرن یه زندگی کوفتی رو اونور ادامه میدن. فکر میکنم توی این معامله، با این که زمان رو باختم ولی نسبت به دنیا اینسایت پیدا کردم. کلی کتاب خوندم. کلی کار کردم که یه شریفی عادی نمیکنه. تجربه کردم. زندگی کردم. یه فصل جدید از زندگیم داره شروع میشه. امیدوارم بیشتر از همیشه ازش استفاده کنم. دیگه وقت کار کردنه.
پینوشت: دیشب شروع کردم به خوندن کتاب «اقتصاد فقیر» از ابهیجیت بنرجی. به نظر خیلی جالب میاد.
سلام ایمان جان
اول از همه باید بگم چه وبلاگ خوشگلی داری. اون جملهٔ بالای سایتت از اون جملههاییه که آدم باید رو دستش تاتو کنه.قسمت دربارهٔ من هم خیلی خلاقانهس. کلاً وبلاگ خوب و به قول همشهریهای من «دوستبِداری» ایه!
نمیدونم چرا هرچی پیش میره داره تصورم از شریفیها دچار دگرگونی میشه. انگار لابه لاشون آدمهای باحال و به قول سعید یگانه «خرخونِ غیرپاستوریزه» هم پیدا میشه.
چقدر این چیزهایی که توی این پست نوشتی برام آشنا بود. منم توی دبیرستان یه افت شدید رو تجربه کردم. ولی الان تقریبا راضی ام از موقعیتم. مثل خودت !
آشنا شدن من با محمدرضا(توروخدا بیاین کمپین راه بندازیم بهش بگیم آقایشعبانعلی. من عذاب وجدان میگیرم اینطوری) هم همینطوری به واسطهٔ یه دوست عزیز اتفاق افتاد. دوست خوب خیلی خوبه.
آخر از همه برای خودت سلامتی و رضایت و رشد آرزو میکنم و برای وبلاگ قشنگت هم بقا و پایداری !
پ ن : این دیدگاه خصوصی رو چطوری باید راه انداخت؟ به منم یاد میدی؟
سلام زینب جان
ممنونم از لطفت.
اگه توجه کرده باشی من در اکثر مواقع صفت «شریفی» رو با بار معنایی منفی به کار میبرم. اما حقیقتش بیشترین جایی که آدمِ «خرخونِ غیرپاستوریزه» دیدم توی همین شریف بوده. فکر میکنم جامعه افراد شریف رو نمیشه یه توزیع نرمال دونست. اگه بشه با معیاری فرضی آدمها رو ارزیابی کرد، فردی که در میانهی شریفیها قرار میگیره، از نظر من چندان آدم موجهی نیست. اما در انتهای این توزیع و نمودار، افرادی به شدت خوب (مثل محمدرضا) پیدا میشن که میانگین شریفیها رو به طرز معناداری از میانهی اون جدا میکنند. (خودت تفاوت میانه و میانگین رو بهتر از من میدونی)
این دیدگاه خصوصی رو علی کریمی بهم معرفی کرد. اسمش Whisper Comment Reloaded هستش. البته باید با ملاحظات خاصی باهاش برخورد کنی. وقتی کسی یه کامنت خصوصی میذاره، با یه عبارت [ نظر خصوصی ] در سطر اول با بقیه نظراتت جدا میشه. اما باید دقت کنی که اون نظر رو تائید نکنی چون اگه اینکارو بکنی اون کامنت به همه نمایش داده میشه.